สมัครงาน

นัดเจออีอ้วน 10 โมง ที่เซ็นทรัลลาดพร้าว แต่แม่งก็นะ เหลดอีกแล้ว
เจอมันก่อนไป เพื่อที่จะกรอกรายละเอียดให้ครบ เตรียมเอกสารให้พร้อม
แล้วอีอ้วนมันก็นะ ในใบสมัครมันถามโปรแกรมที่ใช้เป็น
มันก็บอกว่ามันน่ะรู้ว่าใช้ Word ยังไง แต่แม่งก็เริ่มเง็งกับชื่อโปรแกรม
ว่า Word หรือ Words ตกม้าตายเลยมึง แล้วไหนบอกว่ารู้ดี..

จากเซ็นทรัลลาดพร้าวก็นั่งรถไฟใต้ดินสถานีพหลโยธิน
ไปที่สถานีเพชรบุรี อยู่ในรถไฟก็บอกมัน อย่าเพิ่งคุย กูขอหลับก่อน
มันก็รับทราบเพราะมันจะหลับด้วย พอถึงสถานี ด้วยความโง่แผนที่ของทั้ง 2 คน
จริงๆแล้วทางไปตึกธนภูมิจะต้องขึ้นที่สถานีเบอร์ 3 แต่ตอนแรกไม่รู้
ว่าต้องขึ้นสถานีไหน ก็เลยขึ้นไปที่สถานีเบอร์ 2 ก่อน เพราะจำถนนได้ว่า
ต้องไปทางไหน พอลงมาใต้ดินอีกรอบ เพื่อที่จะเดินไปเบอร์ 3 แต่เสือกโง่
เดินคุยกันเพลินไปหน่อย โดยที่ไม่มองอะไรเลย ไปขึ้นสถานีเบอร์ 1
แล้วก็เดินออกจากสถานีไปไกลแล้วด้วย ก็ชักสงสัยเส้นทาง
ว่าทำไมมันไม่มีตึกสูงๆเลยวะ หันกลับไปแม่งตั้งอยู่อีกฝั่งนึง
เลยต้องลงไปใหม่ แล้วเดินไปออกสถานีเบอร์ 3 วุ่นวายจริงๆ..

ขั้นตอนสมัครงานก็ไม่มีไรเลย ขึ้นไปเค้าก็ให้กรอกๆอีกใบนึง
แล้วกูจะกรอกใบก่อนหน้านี้เพื่อ ปากกากูก็ไม่มี ก็ไปขอที่ประชาสัมพันธ์
แม่งก็ให้ดินสอมา ดินสอมันก็นะ กด 2 ทีไส้หมด
คิดจะสกัดดาวรุ่งกันเหรอไง ก็รู้ๆอยู่ว่าเขียนด้วยดินสอมันไม่สุภาพ
ส่วนในใบสมัครใบนี้มันจะมีคำถามแบบจิตวิทยา 15 ข้อ แนบมาด้วย
ให้ตอบว่าถูกต้อง หรือถูกใจ อีอ้วนแม่งถูกตั้ง 14 ข้อ กูถูกแค่ 10 ข้อเอง
อีอ้วนแม่งโรคจิตแหงๆ ถูกเยอะเกินเหตุ..

หลังจากนั้นก็เดินไปตึกแกรมมี่เพื่อที่จะไปหาของกิน แต่รู้สึกผิดหวังของกินน้อยเกิน
เลยจะไปสยามแทน ก็เดินจากตึกแกรมมี่ไปรถไฟฟ้าสถานีอโศก ขากูแทบเดี้ยง
เหนื่อยจริงๆ ไปถึงสยามค่อยได้พักเหนื่อยหน่อย ก็เดินดูมือถือไปเรื่อยๆ
เกิดกิเลสขึ้นทั้งคู่ อีอ้วนมันอยากได้ Motorola V3i ราคา 9,900 บาท
ส่วนกูอยากได้ Sony Ericsson W810i ราคา 16,680 บาท
เอาน่ะมึง ทำงานสักครึ่งปีแล้วค่อยซื้อ เผื่อเงินดี จากพนักงานรายชั่วโมง
อาจกลายเป็นพนักงานประจำก็ได้ ใครจะรู้..