ว่ายน้ำ

ห่างหายจากการว่ายน้ำมานับแรมปี วันนี้มีโอกาสชวนรเณศไปว่ายน้ำ ณ สโมสร
หมู่บ้านชวนชื่นพาร์ควิลล์ ตอนแรกก็นึกว่าเดี๋ยวรอบแรกเอาสัก 100 เมตร
แล้วเดี๋ยวค่อยว่ายไปเรื่อยๆ แต่ที่ไหนได้ผ่านไป 1 รอบ ยังไม่ถึง 50 เมตรเลยกู
เหนื่อยแฮ่กๆ ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ ปอดกูเล็ก หรือกูแก่วะเนี่ย

แต่พอเห็นรเณศมันว่ายน้ำที แม่งคิดว่าตัวเองว่ายข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาอยู่แน่ๆ
ว่ายเอาๆ ไม่คุยกะใครเลย เบ็ดเสร็จแม่งว่ายไป 10 รอบโดยไม่พัก
ประมาณหนึ่งกิโลได้ แสดเอ้ย เป็นกูนี่กูขอตายกลางเจ้าพระยาได้ป้ะ
แล้วเดี๋ยวนี้เวลาว่ายก็ต้องไปที่ตื้นๆ ไม่กล้าว่ายไปที่ลึกๆกลัวเป็นตะคริว
คือได้ดูหนังเด็กหอแล้วเห็นวิเชียรตายในสระว่ายน้ำแล้วสยอง ถ้ากูเป็นตะคริว
รเณศมันจะช่วยกูมั้ยวะเนี่ย หรือแม่งจะว่ายโชว์สเต็ปโอลิมปิกของมันต่อไป

กลับมาอาบน้ำ ยกมือสระผมไม่ไหว รู้สึกเหนื่อย วิงเวียนคล้ายจะเป็นลม
แสบตาเพราะคลอรีน อะไรจะเลวร้ายขนาดนี้ อยากนอนขึ้นมาขนาดหนัก
ตอนแรกคิดว่ากะจะสมัครสมาชิกว่ายน้ำแถวบ้าน คิดไปคิดมากูจะว่ายดีมั้ยวะเนี่ย
เหนื่อยจับใจเลย

ตอนบ่ายๆจะออกไปซื้อกางเกงที่เซ็นทรัล ปิ่นเกล้า แต่พอไปถึงรถติดโคตรพ่อ
เพิ่งรู้ตอนที่ใกล้ๆจะถึงเซ็นทรัล คนออกมายืนเต็มทั้งฟุตบาท ทั้งสะพานลอยเลย
ไฟไหม้เซ็นทรัลนั่นเอง เลยต้องวกรถกลับบ้านซะงั้น กลับมาถึงหมู่บ้าน
รเณศชวนไปนวดตัว ก็ไปสโมสรจะไปนวดตัว คนนวดก็ไม่อยู่อีก
สรุปวันนี้แม่งเสียเที่ยวหลายอย่างนะเนี่ย ห่า..

ได้ดูโฆษณาวันทูคอลหรือยัง ที่ลิเดียเล่นอ่ะ เพื่อนลิเดียก็กดๆมือถือดู
หารายชื่อเพื่อนว่าจะโทรหาใครดี กดไปเรื่อยๆ แล้วก็มีคนพากย์ว่า
เคยไหมเวลาที่อยากคุยกับใคร แต่ไม่รู้จะคุยกับใครดี แล้วลิเดียก็โทรเข้ามา
คนพากย์ก็พากย์ต่อว่า อย่างน้อยก็มีหนึ่งในนั้นที่พร้อมจะคุยกับคุณเสมอ
แล้วของกูไอ้พลอตก็โทรเข้ามา ตอนที่กูกำลังไล่รายชื่อเพื่อนอยู่พอดีเลย
อายุยืนนะเนี่ย ขอบใจนะไอ้น้องที่พร้อมจะคุยด้วยกันเสมอ โดนกูจริงๆเลยโฆษณานี้
เอ๊ะ! หรือว่าไอ้พลอตมันกดผิดเบอร์วะ